asjemenou

Last but not least...

2008-04-23T08:26:00.015+01:00

Hallo lieve iedereen!

Zoals altijd weer een goede tijd geleden dat we wat hebben laten horen (al breken we nu vlg mij een record!). In ieder geval, een lang berichtje gaat t ook niet zijn, want we hebben weer eens een extreem langzame internet verbinding (ook een record waarschijnlijk) en bovendien komen we bijna naar huis en kunnen we alles live vertellen. We snappen best dat jullie allemaal niet kunnen wachten tot wij er weer zijn J, maar eerlijk gezegd hebben wij het er best moeilijk mee. NZ is gewoon te goed geweest voor ons! Zoveel mooie plekken, interessante mensen, toffe projecten, goed weer! Hoe kan NL daar nou tegenop??
Toch niet vergeten, 1 pluspuntje: eindelijk weer lekker bijkletsen en bijknuffelen. Er is heel wat in te halen wat dat betreft!

Een korte tour langs onze bezigheden van de afgelopen weken.

Eind februari – begin maart: 2 weekse Permaculture cursus op de Tui community, ten noorden van Takaka, Golden Bay, Zuidereiland. Superveel geleerd, toffe luitjes ontmoet en veel inspiratie opgedaan!

Half maart: Via Nelson en Blenheim terug het Noordereiland op en direct door naar WOMAD festival in Taranaki. 3-daags wereldmuziek festival, op supermooie locatie in de botanische tuinen van New Plymouth. Van klassieke Israelische zang, tot Maori haka. Van Arikaanse trommels, tot hippe DJs. Knallende zon, en swingende heupies!

Eind maart: Week gewwoofd bij een familie die een “earthship” aan het bouwen is. Het concept “earthship” komt uit de VS en de plattegrond bestaat uit U-vormige muren opgebouwd uit autobanden volgestampt met zand. De zonkant is volledig van glas, waardoor de zon de hele dag de thermische masse die in de wanden zit op kan warmen. De glas-zone wordt gebruikt als kas, waar planten groeien, die op hun beurt weer het grijswater zuiveren. Het idee gaat nog verder, maar daar ga ik nu niet op in. Anyway, deze luitjes deden ook nog eens alles van afval of tweedehands materiaal. Behalve allerlei troep die dus her en der op hun land lag hadden ze ook nog en stuk of 30 varkens. De lokale supermarkt voorzag hen van al het voedsel dat 1 dag over datum is en niet meer verkocht kon worden. 3 keer per week werden er ladingen gedeukte blikjes, gebutste appels, bananen, ananassen, en stapels verjaardagstaarten afgeleverd. De varkens, de familie en dus ook wwoofers werden gevoederd (soms met een beetje tegenzin) met dit pigfood! Jummie...??

Opmerkelijk detail: de familie was mormoons. Dus behalve over varkens en earthships ook nog wat over deze vreemde religie opgestoken.

Eerste week april: Een weekje doorgebracht met onze Permaculture docenten Jo en Bryan in Taupo. Behalve cursussen geven doen zij allerlei lokale projecten met Maori’s, en geven ze presentaties op bijeenkomsten.

Oja, en wat bubbelende modder natuurlijk! Omdat we in de buurt waren....

Tweede week april: Laatste fase van onze reis is ingegaan. Northland, het schiereiland ten noorden van Auckland is onze laatste bestemming in NZ.

Eerste week daar doorgebracht op Rainbow Valley Farm in Matakana. Een kleine boerderij die is ontworpen op een permaculture manier, zo’n 15 jaar geleden. Wat een mooie plek! Superveel bomen, met bananen, appels, peren, nashis, feijoas, passievruchten, je kan het zo gek niet bedenken. 800 fruitbomen, twee groententuinen, een rijstveld, paddestoelenkwekerij, schapen, koeien, kippen, eenden, parelhoenen, enz. De plek is opgezet door Joe en Trish als Permaculture leer- en voorbeeldplek, dus je kan er excursies, cursussen of stages doen.

Een paradijsje dus. Behalve dat Joe afgelopen februari overleden is, en dat er een donkere sluier over de hele plek hangt. Ondanks alle bomen en planten in bloei staan, is dit verdriet overal voelbaar. Joe runde de hele boel, deed al het onderhoud zelf, leidde alle wwoofers. Nu draaide de farm wel, maar zonder veel structuur. Wij voelden ons een beetje teveel...

Eind april: dat is nu! We zitten in Otamatea Eco-village in Kaiwaka. Deze plek hadden we in NL al gevonden op internet en was een must-see van onze reis. We wwoofen bij Robert en Marijke, twee kiwi’s met NL voorouders. Zij bouwen een huis, een kasteel beter gezegd, met een toren en andere “kasteeleigenschappen”. Een dak in een golfvorm, met door Robert zelf gelamineerde balken. Ziet er supervet uit. Yannic leeft zich uit op allerlei houtwerk en Monique tegelt mozaiekvloertjes.

De drie weken die ons nog resten staan voornamelijk in het teken van het verkopen van ons bussie. Hopelijk houden nog een beetje tijd over om te chillen zodat we uitgerust, in plaats van gestresst op Schiphol aankomen (16 mei +/-08.15 ’s ochtends, vlucht KL1765 uit Frankfurt).

Tot snel schatteboutjes!

New Zealand Wonderland

2008-02-20T01:38:00.019Z

Zo’n 5 weken geleden waren we waar we vandaag weer waren. Te bizar! Ongelooflijk hoeveel er kan gebeuren in zo’n korte tijdsperiode. We hebben extreem moeten knippen in onze fotovoorraad, die in 5 weken tijd zo ongeveer verdubbeld is. Veel meer te zien dus, maar ff wachten tot we terug zijn!

De laatste keer dat we achter de computer zaten, waren we bij Andy in Dunedin. Yannics verjaardag daar gevierd, een klein feestje gebouwd met onze nieuwe (3 dagen geleden ontmoette) vriendjes. Wat een beetje goede muziek (Andy klooit wat aan met draaitafels enzo) en internet (Utube) al niet kan veroorzaken. Check voor de gein eens de “Flight of the Concords”. Twee melige kiwi’s die het in eigen land niet maakten en vervolgens werden ‘ontdekt’ in Amerika.

Met 3 nieuwe (pompende) MP3 CD’s van Andy op zak vervolgens de Southern Scenic Route genomen door de Catlins. Dit gebied staat bekend om zijn weer. Maarja in NZ hoor je overal dat het hard waait, hard kan regenen en dat t nogal koud kan zijn ivm met de nabijheid van Antarctica enzo. Het mooie van de Catlins is dat het daar ook nog eens om de tien minuten volledig omslaat. Dus van horizontale regen/hagelstralen naar blappende zon. De locals klaagden, maar t was eigenlijk best gaaf.

Het werd wel weer eens tijd om wat nuttigs te doen vonden we dus hadden we ons Wwoofboek weer eens opengeslagen en een interessante plek uitgezocht. Sheepfarm met 2000 schapen en een net geopend eco-holiday park. Klonk alsof we hier misschien wel iets nieuws konden leren, maar het tegendeel bleek waar. Na aankomst kregen we de sleutel van een van de cabins in onze handen gedrukt en werd ons gezegd dat we ons de volgende morgen om 9:30u konden melden. Die ochtend een schep en kruiwagen aangereikt gekregen om wat grind van plek A naar B te verplaatsen (en meer van dat soort geest verruimende teken). Eten kregen we in het restaurant van de camping. Prima voedsel en alles, maar liever wat minder culinair en wat meer contact en communicatie. Na twee dagen dus maar weer onze spullen gepakt en onze reis door de Catlins voortgezet.
Supermooie regio. Verlaten idyllische strandjes, penguins, dolfijnen, alles was er...

Aangekomen in Invercargill (denk de zuidelijkste stad van het zuidereiland) en de basis om naar Stewart Island te vertrekken. Dit is het derde “grote” eiland van NZ, al wonen er maar 400 mensen en zijn de meeste kiwi’s er nog nooit geweest. Ook wij hadden bedacht het eiland maar te skippen. De ferry was duur, en het best kan je het eiland per boot of te voet verkennen en we wilden ons geld en onze energie sparen voor wat trips/hikes in Fiordland.

Tijdens lunch op een pier op een schiereiland bij Invercargill met uitzicht op Stewart Island met kaarten en reisgids bij de hand, gingen we eens uitzoeken wat precies onze volgende stappen zouden worden. Een boot legt aan aan de pier waar we zitten te eten en gooit de tank vol. We raken aan de praat als ze ons zien zitten met onze kaarten enzo en ze geven wat advies over waar we heen kunnen gaan. Zij blijken naar Stewart Island te gaan. Of we niet toevallig mee willen? Voor dezelfde prijs als de ferry-overtocht een weekend op hun boot (daar ook op overnachten enzo) en met het vooruitzicht dat het weer blijft zoals het is (geen wolkje aan de lucht). Meer dan 2 minuten hadden we niet nodig om te bedenken dat dit wel eens onze lucky shot zou kunnen zijn. Hoppa, dus in de boot, en na een half uurtje zaten we midden op Foveau Strait richting het eiland. Deze impulsieve actie had achteraf gezien ook iets minder lekker kunnen uitpakken, maar het voelde goed, en het werd goed, zo bleek.

Skipper Graham en goede vriend Phil, twee locals uit Invercargill, maakten wel vaker tochtjes naar Stewart Island. En omdat ze het leuk vonden wat nieuwe lui te ontmoeten (of misschien af en toe wel gek werden van alleen maar tegen elkaar praten) namen ze zo nu en dan wat toeristen mee. Amy (NZ) en Jared (Aus) waren een ander setje dat ze meegelokt hadden.

Ik kan niet anders zeggen. Dit weekend is misschien wel een van de tofste momenten van onze reis geweest. Het was daar zo ontzettend mooi (Graham wist precies waar we naar toe moesten), het weer was te gek (gezwommen en gevist op blue cod) en het was super gezellig (geen idee hoeveel % er precies doorheen is gegaan, maar een boel!). De meest vreemde ins en outs van het leven van Phil gehoord (die van schaapscheerder tot multimiljonair makelaar was geworden) en de meest bizarre (kiwi)grappen tot laat in de nacht. Het had eeuwig kunnen duren, maar dat was niet zo en de eerste dag op het vaste land was dan ook goed bijkomen van alle belevenissen.

Of het allemaal nog niet genoeg was, daarna doorgereden naar Milford Sound. Met al zijn watervallen en ander schoon. We hadden heel bewust zoveel mogelijk beeldmateriaal vermeden dus alles kwam alsnog als een verrassing. Het staat bekend als een van de mooiste plekken van NZ, en dat was het zeker ook. Het voelde als een soort vakantie binnen de vakantie...

Fit en opgeladen van al deze ervaringen was het tijd om onszelf eens goed uit te putten met een van de andere dingen die je als je in NZ bent niet voorbij kan laten gaan: Trampen. Hiken. Wandelen. Tracken, Bush Bashen. Ze hebben hier een aantal “great walks” benoemd die je van tevoren moet reserveren (anders zijn ze vol). Je loopt meestal zo’n 3-5 dagen en slaapt in hutten in National Parks. Behalve je tent en matras moet je dus alles meenemen. We hadden al eerder andere reizigers geadviseerd welke tramps goed waren. De meeste kiwi’s gaven aan dat de zogenaamde “Great Walks”helemaal niet per se de beste zijn en we kregen een aantal andere aangeraden. Zo kozen we dus voor de Rees-Dart. Overal geadverteerd als ‘moeilijk’, maar dat zou wel meevallen hadden we gehoord.

Het was vet!!!

We begonnen de tramp vanaf Glenorchy. Op de camping daar op de avond voor ons vertrek ontmoetten we Andreas weer. Andreas hadden we eerder ontmoet op het eco-holidaypark waar we twee dagen hadden gewwooft. Hij is Duits, woont in Zwitserland en gaat in 2 mnd te fiets door NZ. Hij had net bedacht dat hij de vlg ochtend zou beginnen aan de Rees-Dart!

We vormden dus een drie mans clubje. Voor Andreas was het de eerste keer hiken en hij wilde ontdekken of ie het zou overleven met tent en alle gear op zijn rug. Te zwaar bepakt en zonder echt stevige bergboots heeft ie wel wat peentjes gezweet, al maakten een paar kilo’s op lange steile hellingen nou ook weer niet zo heel veel verschil. Over het algemeen ging het ons zeer goed (zonder blessures of blaren) af. De officiele Rees-Dart route volgt 1 vallei de bergen in, gaat dan een berg over en komt via een andere vallei (ongeveer) weer uit waar je bent begonnen. Tof van deze track is dat je een detour kan maken halverwege, vanaf de hut die precies halverwege ligt. Je kan dus je spullen in de hut laten en met minimale bepakking die extra wandeling doen. Zware dag (9km heen en dezelfde weg weer terug), maar het was het zeker waard. Via de Dartgletsjer, waarop je dus de hele tijd zicht hebt klim je naar de Cascade Saddle en vanaf daar kan je de andere kant van het gebergte zien, incl. Mnt Aspiring (na Mnt Cook de hoogte berg van NZ). En we hadden (weer eens) supergeluk met het weer.

Onze terugkomst gevierd met een waar feestmaal: dikke steak, veel verse groenten, goede rode wijn en zelfs home-made chocoladetaart toe. Dat hadden we wel verdiend na 5 dagen gedroogd voedsel.

Nadat we afscheid hadden genomen van Andreas, zijn we ons busje weer ingekropen en hebben onze reis door het zuidereiland voortgezet. Eind februari hebben we ons ingeschreven voor een tweeweekse permaculture cursus in Takaka (noorden van het zuidereiland), dus dat laat drie weken over om de glaciers, de westcoast en het noordelijkste tipje van het eiland te zien.

Helaas had iets of iemand (?) bedacht dat we wel even genoeg mooi weer hadden gehad, dus er volgden een paar dagen van regen, regen en regen. Op een toevallige opklaring na, net toen we onze slaaphoofdjes uit de bus staken, vingen we een glimp op van de Fox Glacier. Goede kampeerplek, met vet uitzicht, al was er helaas 95% van de tijd weinig te zien. De vlg dag tijdens een korte wandeling naar de voet van de gletsjer volledig natgeregend, en dus maar snel doorgereden. De westcoast is echt tof, met superveel regenwoud (dus ja wat wil je...), en gelukkig hadden we delen hiervan al eerder gezien in zonneschijn.

Alsof twee keer Andreas tegenkomen niet toevallig genoeg was, liepen we in Nelson Natalie en Kevin tegemoet (het Engelse setje met wie we wat tijd op de Coromandel hadden doorgebracht). Met hen een aantal dagen doorgebracht en voorbereidingen getroffen voor een 3 daagse hike in Kahurangi NP.

Ook hier een beetje pech met het weer, maar verstopt in poncho’s, als twee fruitella’s, toch maar die berg op! Eenmaal boven de boomgrens, supermooi uitzicht, tot een donkergrijze donderwolk onze poncho’s binnen 2 seconden aan flarden had geblazen en we alle regen op ons onbeschermde dakkie kregen gestort. Gelukkig maakte het onderkomen dat we vonden het helemaal goed. Een echte rockshelter waar een platform met matrassen en een vuurplek waren geknutseld. Naast een waterval slapen in de buitenlucht was echt supercool. Zo cool zelfs dat we de volgende dag (het regende weer) besloten om een luierdagje te houden, lekker in ons boek te lezen en vuurtjes te stoken! Opgedroogd en opgeladen wel een echte derde en vierde wandeldag gemaakt!

HAPPY NEWYEAR!

2008-01-19T06:02:00.001Z

Lief liefies! Waar waren we ook alweer? O ja!

Kerst, nieuwjaar, ouders op bezoek en twee verjaardagen verder zouden we toch bijna vergeten dat we ook nog onze eerste NZ hike hebben gemaakt! De Nydia-track: twee dagen, één nachtje - eitje zou je zeggen – dat kunnen wij makkelijk hebben, toch??? Hmm, of vinden gevorderde hikers hun tassen ook te zwaar en de bergen te hoog? Desalniettemin een erg mooie (en misschien wel meer gewaardeerde) eindbestemming. Drie weken geen schoenen kunnen dragen, maar dat mocht de pret niet drukken!

En toen kwam het langverwachte moment dat de familie Frösch zich bij ons zou voegen voor de kerstdagen! Geen hert met cranberriesaus voor ons: maar wel een zelfgevangen vis (door pappamo) en een boel verse mosselen!

Sommige kiwi’s nemen kerst wel heel serieus. Het veldje naast ons was voor de feestdagen in een waar lunapark omgetoverd (en dan te bedenken dat er geen electriciteit op de camping aanwezig was)!

Ons verjaardagskadootje van de familie kikker was een whalespottingcruise in Kaikoura. Mocht het nou net zo zijn dat de nacht ervoor noodweer alle tenten weg, plat of kapot geblazen had (incl. die van Laurens). Groot seasickness-alarm dus. Maar gewapend met anti-zeeziekte pillen (met misselijkheid als bijwerking???) gingen wij de walvissen tegemoet! Stuk of drie potvissen gespot en verder nog zeehonden, albatrossen en dolfijnen!

Voor nieuwjaar splitsten tijdelijk onze wegen. De familie op naar Milford, en wij op zoek naar een een goede party voor nieuwjaar! We kwamen terecht op Phat08: 5 dagen non-stop drum’n’bass en non-stop is non-stop! Dus nergens tien minuten pauze van de doof-doof. Amazing!
5000 luitjes op een platgebulldozerd veld, twee vrachtwagens, wat witte lakens en knallen maar! Drum’n’bass is na een tijdje redelijk vermoeiend, maar om de een of andere reden hebben de kiwi’s nog nooit gehoord van techno, house, disco, laat staan gabber!
Wat echt een pluspunt was van het feest, was een rivier met swimmingholes, waar iedereen overdag over zijn hangovers probeerde heen te komen.

Nog een paar dagen in de buurt van het festival blijven hangen, voordat de familie zich weer bij ons aansloot.

De kking en de kikkers!

De pancake rocks in Punakaiki. Deze foto heeft waarschijnlijk elke toerist geklikt, maar toch kan ie niet uitblijven in dit verhaaltje!

Tijdens een wandeling wat rare rastamannen ontmoet…

En toen zaten de drie weken NZ er weer op. Raar om afscheid te nemen aan de andere kant van de wereld, en in een vreemde stad elk je eigen (onbekende) weg naar “huis” te gaan...
Het was gezellig liefjes! Tot over 4 maanden!

Met zijn tweetjes in de bus op het Zuider Eiland kunnen een aantal belangrijke Landmarks niet aan de reis ontbreken.
Met heel wat geluk net even Mount Cook tussen de wolken door kunnen zien, de hoogste berg van NZ. Drie dagen later blijkt het punt van waaraf de foto is genomen afgefikt in een hele grote brand. (geloof niet dat wij hier iets mee te maken hadden..)

De (yellow eyed) penguin (speciaal voor Lautje).
Grote borden van: “niet dichterbij komen dan 10m want de penguins zijn extreem bang, bijna uitgestorven en zullen nooit meer terug komen..”
Super mooie boardwalk gemaakt, 50 meter boven de zee (veel te ver weg dus) en wat doen die gekke penguins.. naast het hek een hol bouwen en de jongen grootbrengen!

Omdat we ruzie hebben met de blogspot site proberen we de combinatie van tekst en foto’s zoveel mogelijk te vermijden. Vandaar “gewoon” wat losse plaatjes...

Toyota Spacepotatoe

2007-12-20T03:53:00.000Z

Stress stress stress! Jeetje wat hebben wij een stress zeg!
Gewoon nergens een gaatje kunnen vinden om te internetten...

Maar hier weer even een korte update, al kunnen we het niet al te lang maken, want we moeten nog een slaapplek vinden en voorbereidingen treffen voor onze eerste officiele New Zealand hike!

Ook al zitten we al meer dan vier weken in NZ, we wilden jullie tochnog even wat laatste shots uit Australie laten zien.

Onze mansion de laatste twee weken in Aussie! Samen met Vanya de tuinman twee weken lang binnen kaartspelletjes gespeeld ivm met regen en mist. Gelukkig het laatste weekend nog wat blauwe lucht gezien!

En dan: Nieuw Zeeland!!!
Eerste doel: vier wielen regelen...

Vele vele barrels en andere busjes later uiteindelijk voor een prikkie een mooi wagentje gevonden! Al was ie in erg ranzige staat: vies, geen warrant (APK) of registration, ramen die niet dicht konden, deuren (en hetcontact!) die met een schroevendraaier te bedienen zijn, etc etc!

Gelukkig hadden we de beschikking over de werkplaats van Henk (en Sue). Een oude klasgenoot van Mo's vader die 35 jr geleden naar NZ is verhuisd.

Hier begon de grote beurt. Bijna een week later was de volledige transformatie van onze spacepotatoe een feit! Check de "voor" en "na" foto's!!!

Aan het werk in de achtertuin van Henk en Sue....

Allemaal heel leuk gedesigned natuurlijk, maar in de praktijk ziet dat er dus zo uit...

Toen konden we eindelijk op pad richting de Coromandel Peninsula.

Een Engels setje ontmoet en op de uiterte top van het schiereiland een paar supermooie kampeerplekjes gevonden...

In plaats van wat aanklooien met een handlijntje, dachten we in NZ maar te moeten gaan investeren in een "echte" hengel. Goede investering bleek: tweede visdag een dikke Kawahai gevangen (soort Australian Salmon). Met z'n vieren uitgebreid van gedineerd!

Inmiddels hebben we twee hengels! Allebei een eigen...

Na een paar kampeerdagen, een wwoofplek gebeld. Blijft toch kriebelen om de handen uit de mouwen te steken...

We gingen naar een 30jaar oude hippe-commune, die inmiddels redelijk leeggelopen is (ze zoeken jongelui met kinderen!! Voor $8000 ben je mede-eigenaar van 700hectare native bush, een prive-waterval én mag je je eigen huis bouwen!).

Het uitzicht van bovenop de waterval over een van de valleien van Karuna Falls Community.

Colleen, voor wie we gaan wwoofen woont hier al 28jr, en heeft een grote moestuin waar we elke dag verse groenten en fruit uit eten. Ze is een cottage aan het bouwen waar wij haar natuurlijk een handje bij gaan helpen!

Het kleine huisje heeft slechts 1 kamer en er was nog geen opbergruimte. Uit oud hout dat Colleen in de jaren heeft verzameld en wat MDF ontwerpen we een lange kast met schuifdeuren (insiders zien misschien wel waar de inspiratie vandaan kwam...)

Ook voor de buitenkeuken die onder de veranda komt was nog een rat- en muisvrije pantry nodig. Volledig uit afvalhout...

Wij sliepen in het communityhouse van Karuna. Het gevoel van vergane glorie kwam soms wel boven, al hebben we ons (vooral door Colleen) enorm goed gevoeld.

2007-11-05T11:56:00.000Z

Lichte Laatste Loodjes

2007-11-05T03:44:00.000Z

Terwijl Monique een Shrek-puzzel met 42 stukjes maakt, een laatste update uit Australie!
Op het moment zitten we in een erg mooi oud huis in de Blue Mountains. Dit gelukje hebben we aan Crelis te danken, een vriend, die in Sydney zijn PhD doet. Het huis is van Crelis's professor, maar dat later... ten eerste, de reis vanaf het laatste bericht tot hier..
ps. we zullen niet meer proberen de plaatjes en de tekst leuk naast elkaar te zetten, want dat werkt dus gewoon niet..

Op weg van Adelaide naar Melbourne langs de ruige kust vind je vele National Parks waar het heerlijk is een 4x4 te bezitten. Op veel plekken kan je het strand op en kom je inhammen tegen om te overnachten. Lekker in het zand graven om de vastgelopen wielen te bevrijden, en dan proberen met een lullig vissers handlijntje dikke zalmen te vangen... not.

In Adelaide ons zelf getrakteerd op een mooi foto statief om dan eindelijk de 'romantische' zee plaatjes te schieten.

Maar ook snachts kun je leuke dingen met een statief doen.. Dit zijn 30sec fotos waar de een de ander met het licht van ons mobiel omtrekt.

Zomaar een kampeer plekje in een fantastisch bos langs de Great Ocean Road

In Melbourne bij Belinda, een stoer meisje dat ik (Yannic) in Zuid Afrika ontmoette terwijl zij samen met haar vriendje even geheel Afrika op cross-motoren aan het doorkruisen waren.
Niet alleen een stoer meisje in Afrika... zoals het volgende voorval duidelijk maakt:
's Middags aangekomen, erg mooi weer, lekker in haar tuintje midden in de stad een glaasje wijn drinken, en nog eentje, dan besluiten te gaan bbqen en dus wat hout te hakken. Belinda tjopt vervolgens een goed stuk van haar duim af, en begint in een volledige adrenaline rush keihard te lachen en vraagt koelbloedig om een pleistertje... Ze gaat knock-out op de keukenvloer maar weigert het ziekenhuis, dus wij plakken voorzichtig een afgehakte stukje duim weer op zijn plek. Een week later is haar vinger zwart en stinkt... (haha) - grapje.
Ze is gewoon ok!

Na Melbourne doorgereden naar Healesville, waar wij herenigd zijn met onze oude (gepensioneerde) vrienden Russell en Faye. Ook al hadden we hen slechts een paar momenten meegemaakt in Lakefield NP, werden we echt ontvangen met open armen en voelden we ons ook zeer op ons gemak. Toevalligerwijs had de groep vrienden uit Lakefield net het weekend dat wij aankwamen een reunie georganiseerd, waarbij we zeer welkom waren aan te haken. Dus op naar het land van Stella en Murray (een setje van het reisgezelschap) om een aantal dagen te kamperen. Op de Mornington Peninsula ten zuiden van Melbourne bezochten we een National Park waar we heel plezant werden rondgetourd in een treintje (joehee!!!).

Hierna nog een week in Healesville gebivakkeerd. Russell was zo vriendelijk om contact te leggen met het lokale eco-village Moora Moora en de Steinerschool, dus we hadden genoeg te doen!

De Steinerschool dus. Een soort Montessori / vrije school idee, ontworpen door mister Steiner, die ook als eerste het principe van biodynamisch tuinieren heeft gepubliceerd. Dit heeft iets te maken met koehoorns met kruiden die je moet begraven en na een jaar moet roeren in een bak met water... (??). Anyway, het schoolprincipe lijkt een stuk meer down to earth, in ieder geval de school die wij bezochten: echt een plek waar je wilt opgroeien!

Alle kiddo's van 4 tot 18 jaar op 1 terrein, maar in aparte clusters per leeftijd. Alle gebouwtjes verspreid over een gigantisch stuk land, waar behalve lokalen ook een boerderij is en moestuinen en dieren etc. Allemaal onderdeel van het onderwijssysteem.

Het hoofdgebouw (de bieb) heeft een super bijzondere houten dakconstructie die zeker het vermelden waard is!

En door naar Moora Moora, een van de oudste eco-villages in Australie. We ontmoeten Bindi, die momenteel de caretaker is en tegelijkertijd een eigen huis aan bouwen is in de village. Drie grote pijnbomen die op de site stonden werden omgezaagd en zorgden voor zo goed als al het benodigde bouwmateriaal. Verder geheel gebouwd volgens sustainable principes en een supermooi huis bovendien!

Moora Moora is verder, zoals we gewend zijn van eco-villages, gelegen in een idyllische omgeving met allerlei zelfgebouwde huizen en aardige mensen die ons maar al te graag alles lieten zien.

Uiteindelijk begon onvermijdelijk ons laatste stukje reis in Australie: van Melbourne naar Sydney. Omdat we al zee hadden gezien besloten we binnendoor te gaan, door de bergen via de Great Alpine Road, met heel veel bochten en zelfs sneeuw. Hiervan helaas geen foto's, pas weer als we aangekomen zijn in de Big Smoke.
Bij Crelis, in Surry Hills - Sydney, op zijn balkon!

Ons hoofddoel in Sydney was uiteraard om onze oude vertrouwde Jackie te verkopen, dus bij deze een laatste blik op onze gezogen (al het rode stof eruit), gepoetste(zelfs zwartmaakspul voor de banden) en gewaxte (wax in, wax out) wagen, die toch echt een vertrouwde reisgenoot is geweest in de vier maanden dat ie van ons was!

En ons flinke poetswerk worp zijn vruchten af! Jackie was binnen een dag verkocht voor dezelfde prijs als dat we betaald hadden in Darwin! Een duits koppeltje is net zo blij als wij toen!

Twee en halve week nog te besteden in Australie en het geluk was wederom met ons. We konden in ruil voor wat verfwerk wel op het huis passen van de baas van Crelis.
Dus daar zitten we dan nu, in een 8kamer huis, met uitzicht op de bergen en superveel mooie wandelingen binnen handbereik!

Lunch tijdens de Grand Canyon Hike - wat wil je nog meer!!!

Tot in Nieuw Zeeland allemaal!
Liefs Yannic & Monique

Eilandverhalen

2007-10-03T07:27:00.000+01:00

Lieve iedereen!

Eindelijk weer een nieuw bericht vanuit Australie! Zoals jullie waarschijnlijk wel gemerkt hebben, vinden we het up-to-date houden van deze site nogal ingewikkeld...
Met zoveel moois om ons heen hebben internetcafes niet direct de eerste prioriteit. Daarbij komt dat de dichtstbijzijnde verbinding met het world wide web momenteel zo’n 70km verderop is, dus beetje zonde om daarvoor een hele of halve dag op het strand of ergens anders voor op te geven...

Maar als consequentie daarvan moeten we nu wel weer eerst een eind terug in de tijd. Het laatste verhaal ging over onze tijd in Mareeba. Inmiddels zijn we half Australie doorgereden. Eerst 2000km naar Crystal Waters Ecovillage en vervolgens nog eens 2000km en een boot naar Kangaroo Island.

Die eerste trip richting Crystal Waters (50km landinwaarts van Brisbane) liep grotendeels langs de kust. Het is echt geniaal dat overal in Australie picnicplaatsen zijn waar je gratis mag kamperen. We hebben er een aantal gevonden die te gek waren, direct aan de kust, zonsopgang vanuit ons knusse bedje in Jackie (!!!), vaak voorzien van BBQ en soms zelfs warme douches!

Crystal Waters hadden we allereerst bedacht als mooie plek om een aantal dagen te kamperen en onze reis naar Kangaroo Island mee te doorbreken. We vonden 4000km in 1 stuk een beetje teveel...

Maar daar aangekomen waren we allebei direct geraakt door het mooie landschap en de welkome ontvangst van iedereen die we daar ontmoetten. Dus na 2 nachtjes kamperen op de Visitors Area, toch maar weer gaan Wwoofen...

Een korte uitleg over Crystal Waters. Officieel is het een ‘permaculture village’, zo’n 30jr geleden gesticht door een groep hippies. Een groot stuk vm. boerenland is ingericht volgens de principes van permacultuur, en vervolgens zijn daarzo’n 85 percelen van een halve hectare op aangelegd, die aan particulieren verkocht werden. Het grote percentage gemeenschappelijke grond heeft tot gevolg dat bijna elk individueel perceel uitkijkt op een meertje en/of bos, en dat ze geen van alle elkaars uitzicht belemmeren. De meeste bewoners hebben zelf in de loop der tijd meerdere huizen of schuren op hun stuk land gebouwd. Een aantal alternatieve en verniewende ontwerpen, maar over het algemeen was het vooral de mooie ligging die ons het meest aansprak. Door de ruime natuurlijke opzet was er ook superveel wildlife. En niet heel erg schuchter zoals we tot dan toe gezien hadden, maar de kangaroes zaten gewoon op het terras!

Het ‘dorp’ is opgezet als community, maar er gebeurt nog maar weinig echt gemeenschappelijk. Van tevoren hadden we verwacht dat we in een soort hippiecommune terecht zouden komen, met lange haren, wijde pijpen, bloemenjurken en vooral nogal achterhaald. Maar dit was helemaal niet zo. Iedereen (of in ieder geval de meesten) waren bijzonder modern en bij de tijd. Ze stonden juist midden in de wereld in plaats van zich ervan af te sluiten. We hebben echt een goede tijd gehad op alle BBQs, kampvuren, spelletjesavonden en happy hours waarvoor we allemaal werden uitgenodigd!

Na de eerste dagen op de visitors area, gingen we bij Jane Wwoofen. Zij en haar drie kiddo’s wonen in een van de mooiste stukken van het ‘dorp’. Op een vrij steile heuvel, in een ‘rammed earth’ huis met grasdak en verder een boshuisje, drie caravans, een schuur en een heleboel kangaroes op haar land. Veel tijd hadden we niet, maar samen met Roger (de vriend van Jane) hebben we als verrassingactie de wenteltrap van het boshuisje geinstalleerd. In plaatst van met een ladder kan je nu met een echte trap omhoog.

En weer in de auto!
Door echt kilometers en kilometers van niemandsland overnacht in een gehucht waar volgens onze kaart een camping was. 60 inwoners en 1 hotel/cafe, dat gelukkig ook een caravanpark was. Geen andere toeristen (uiteraard, er was ook niets) maar wel vrijdagavond in de kroeg. Alle boeren die binnen een straal van zo’n 50km wonen komen daar hun ellende verzuipen. Na 7 jaar zonder regen zit er nog maar 20% water in de dammen en groeit er niets op hun enorme stukken grond. Het gaat hier niet over honderden maar duizenden hectare... De meesten op het randje van faillissement, dus je kan wel voorstellen wat bier dan losmaakt!
Een aantal vrouwen die we ontmoetten werkten hier (zie foto) op een boerderij die heette ‘Hell’s Gate’....

Vanuit het niets naar Kangaroo Island, dat relatief klein (150 bij 50km), maar juist heel gevarieerd is...

Op weg naar Kate, een oude ‘bekende’ van Yannics vorige reis naar Australie 9 jaar geleden. Negen jaar is een lange tijd, zo blijkt (gelukkig)...
Kates land (120 hectare) spreidt zich uit over de heuvels van de noordkust van het eiland. Geen eigen toegang tot het strand, maar wel overal supermooi uitzicht op zee!
Het eerste plaatje is geschoten ongeveer 500m van haar land en kijkt uit op Snelling Beach.

Het volgende plaatje is het uitzicht vanuit de gallerie die Kate 3 jaar geleden heeft geopend. Er wordt aboriginal art en lokale kunst geexposeerd. We blijven hier tot het openingsfeest van dit seizoen op 30 september.

Een korte maar steile wandeling vanaf de gallerie leidt (over het land van een vriendin) naar een rotskust. Was geen slechte eerste dag!!!

Kate zorgt nog altijd voor roadvictims. Dieren (kangaroes, wallabies, possums, etc) die gewond of verlaten langs de weg worden gevonden. Op het moment zorgt ze voor Min. Een superschattig meisjeskangaroetje met een eigen willetje! Ongeveer 8 maanden oud, en echt te lief!

Verder zijn hier 4 possums, 3 lammetjes, 3 kaketoes, een aantal eenden en kippen.
De superkleine wallabie Ralph heeft het helaas niet gehaald. Zijn gebroken staart leek hem eerst niet zo te hinderen, maar na een paar dagen had hij zoveel pijn dat hij uit zijn lijden verlost is.

Torran, de vriend van Kate, heeft ons een paar keer uit vissen genomen. Een maal met een houten mini-bootje, waarvanaf we de ene wijting na de andere naar boven haalden (vooral monique).
Een andere keer ’s avonds vanaf het strand. Waar we een van de gevangen zalmen (vooral monique) op het kampvuur geroosterd hebben.
Beide vissen zijn anders dan in Nederland, zo is de wijting een van Australiest beste tafelvissen en de zalm veel minder interessant.

Om niet verveeld te raken zijn we hier weer op een soort WWOOF basis. Zo hebben we aan aantal dagen in onze Jack over de heuvels rondgereden en boompjes geplant.
En natuurlijk hangen we weer het beruchte klus-duo uit.
Kate en Torran wonen in de gallerie, maar het geld was op voordat een fatsoenlijke douche was geinstalleerd. Ze gebruikten daarom de badkamer in het oude huis 50m verderop dat Kate verhuurd aan een vriendin. Douchen daar is serieus vreselijk. Je wordt er eerder viezer dan schoner van... Het is douchen in een bad dat niet leegloopt, en de fijne huisgenoot van Kate had niet de gewoonte om haar haren etc uit het bad te verwijderen voordat het iemands anders douchebeurt was. Hoog tijd dus voor een nieuwe douche!

Naast het planten van bomen en het maken van mooie dingen hangen we zo nu en dan ook de toerist uit. Kate heeft ons een toer gegeven in Seal Bay, waar zij in het winterseizoen, wanneer de gallerie gesloten is, een tourguide is.

Kangaroo Island staat bekend om zijn bijzondere plekken en uitbundige wildlife:

- Koala’s in de bomen (en op de weg... gelukkig net niet geraakt met de auto... pfff)

- De Little Sahara, landinwaarts gelegen duinlandschap, dat zoals te verwachten was, eruitziet als een kleine woestijn...

- De Remarkable Rocks. Een berg funky geerodeerde rotsblokken, ontstaan na een prehistorische vulkaanuitbarsting...

- Vet lekkere zandstrandjes (met vet lekkere beachboys) waar je naakt in de golven kan springen...

- Grote hoeveelheden aangespoelde zeefenomenen als sponsen, seadragons en stekelvissen...

- Allerlei bijna onbereikbare baaien die alleen de locals kennen, en waar Torran ons op onze laatste dag heen bracht voor een laatste vispoging...

Nadat de jongens zo’n 4 uur hebben gehengeld met een zeer magere vangst, werd het tijd voor Monique om de handen uit de mouwen te steken. Na enkele minuten lijkt de lijn vast te zitten in de rotsen, maar rotsen zwemmen niet van links naar rechts, en dikke vier kilo zalmen wel! Catch of the day...

Na de opening van de gallerie zitten we nu in Adelaide, en gaan langzaam vanuit hier op weg naar Melbourne en dan Sydney!

Sorry dat we niet hebben gereageerd op mogelijke sms’jes. Kangaroo Island en ook Crystal Waters hadden geen bereik...

Veel liefs en tot snel,

Yannic & Monique

MY tobacco shed

2007-09-01T07:48:00.000+01:00

Lieve iedereen!

Lang lang geleden dat jullie iets van ons gehoord hebben… dus vandaar een extra lange sessie nu.

Kraak kraak, denk denk, zes weken geleden dus.

Een vlucht uit Cairns. Backpackers paradise, maar na weken van outback iets teveel bier en feestende teenagers voor ons. Dus de Jack weer ingepakt en het regenwoud ingetrokken.

In Daintree NP super te gekke en bizarre bomen gespot. Vooral in het zuidelijke deel ook veel toeristen. Zoveel dat de politie eraan te pas moest komen om alle britz en wicked bussen weer uit het park te manoeuvreren. Anyway, volgende dag gewoon vroeg opgestaan om dat soort situaties te vermijden.

Vervolgens doorgereden naar 4WD territory in Lakefield NP. Bijna niemand, superkicken kampeerplekjes en wat krokodillen (gelukkig wel ver weg).

Op de eerdere tocht naar Cairns waren we door de Tablelands gekomen en we wilden daar perse naar terug omdat de bossen en meertjes die we onderweg gezien hadden zo betoverend waren. Echter weer daar aangekomen, regende het, dus was het tijd voor een change of plans. Tijd om ons Wwoof-boek tevoorschijn te halen, dat we in Cairns hadden gekocht. (NB. Voor degenen die niet weten wat Wwoofen is: tegen kost en inwoning bij een familie thuis werk of klusjes doen voor 4u per dag – in het Wwoofboek staan wel duizenden adressen verspreid over heel Australie).

Een korte introductie van de plek waar we terecht kwamen:

Darren en Tonina en twee kids Chloe (7) en Joss (4)

2 kippen

2 eenden

2 parelhoenen

2 honden

1 kat

3 paarden

8 koeien

Sinaasappelbomen

Pommelobomen

Citroenbomen

Avocadobomen

Mangobomen

Litchibomen

Pecannotenbomen

Macademiabomen

Een passievruchtplantage (helaas bevroren)

Een rivier (met prive oever en zwemplekje)

Een huis

Een granny flat (huisje voor ons)

En een grote oude tobacco shed

Alles en iedereen in een grote chaos door elkaar heen op een stuk land van zo’n 8 hectare.

Na een tour over het land samen met Tonina en Darren bedacht dat het voor ons (en hun) leuk zou zijn om als wwoofwerk de oude tobacco shed aan te pakken. De kopse kant was nooit afgemaakt en twee wanden ervan bestonden slechts uit een houtskelet. In de jaren had zich bovendien nogal wat rotzooi verzameld in de ruimte. Met verre toekomstplannen voor een soort Bed en Breakfast zou het mooi zijn als we daar een onderkomen van konden maken.

We begonnen met de vloer. Planken eruit, vloerbalken toegevoegd en verstevigd, vloer er weer in en aangevuld met andere vloerdelen die uit een ander deel van de schuur kwamen.

Tonina had de gewoonte om overal waar ze kon deuren vandaan te regelen, en ze had een set van drie 2.8m hoge Franse deuren die we voor de shed konden gebruiken. Raamkozijn gemaakt geplaatst.

Vervolgens een entresol toegevoegd in de 6m hoge ruimte waarop geslapen kan worden.

Inclusief een houten trap handmatig door Yannic in elkaar getimmerd!

Verder nog raamkozijnen met louvre-ramen gemaakt en de ruimte zowel van binnen als buiten (bijna helemaal) bekleed met isolatie en cementplaten.

Dat alles duurde zo’n 4 weken. We raakten zo enthousiast van het project dat het moeite kostte om weer door te gaan (en het helaas niet helemaal af te kunnen maken).

Maar in de tussentijd waren we ook met de auto bezig om nieuwe nummerplaten te krijgen en daarvoor moesten we een check laten doen door een monteur om een handtekening te krijgen. Uitgerekend in Queensland zijn ze nogal streng dus moesten we allerlei minimale olielekjes en versleten onderdeeltjes vervangen. Wat wil je met een auto uit 1988. Maar goed, gelukkig werd alles goedgekeurd en konden we dus ook autotechnisch weer verder.

Na van iedereen afscheid te hebben genomen begon onze lange trip richting Kangaroo Island. Omdat 4000km ons iets te lang leek voor 1 trip besloten we halverwege een stop te houden voor een paar dagen. Na een paar supergave gratis kampeerspots zitten we nu daar, in Crystal Waters Ecovillage. Echt een supermooie plek, met hele aardige en relaxte luitjes en kangaroes en papegaaien in de achtertuin!

Iedereen heeft hier zijn eigen huis gebouwd, dus ons project naar sustainable architecture is nu ook echt van start. Maar meer details later… en doei doei voor nu!

just another 3000kms

2007-07-25T03:53:00.001+01:00

Ha iedereen!

We lopen een beetje achter met onze site, maar we zitten dan ook de hele tijd in de auto of in de bush.Na de dirty roads van de vorige keer hebben we voor de verandering eens de Highway genomen. (Trouwens op verzoek ditmaal wat grotere foto's)

De eerste drie foto's zijn nog uit mirima national park in het oosten maar de foto's daarna zijn zo'n 2500km westwaarts daarvan genomen. (o trouwens check Yannic in de grote boabtree - dat ding is echt huge!)

Eén tussenstop gemaakt onderweg naar Cairns. Karumba: vissersdorpje in 't noorden aan de Gulf of Carpentaria. Het enige wat ze daar doen is vissen! Vissen, vissen, vissen en vissen! Toen we aankwamen op de camping, bleek dat ze 's avonds een gratis visBBQ hadden. Wij blij! Aangeschoven bij stuk of honderd grijze oudjes. Er was serieus niemand jonger dan 60 of zo! We voelden ons net twee kleine kinderen.

Na de BBQ ging het feest door. we zaten midden in een grey nomads bonte avond! Iedereen had een stukje ingestudeerd: een liedje of een mop. Just imagine...

Helaas geen foto's gemaakt die avond, wel wat andere idyllische plaatjes.

Ergens onderweg bedacht dat we misschien wel zelf brood konden bakken in onze "Dutch oven" (gietijzeren pan).Bakker Bart zal het ons niet snel nadoen!!!Het eerste broodje was echt wonderbaarlijk goed gelukt. Daarna al meteen wat gaan experimenteren met olijven en rozemarijn: even better!

Na Cairns zijn we naar het noorden gereden. Cape Tribulation en Lakefield NP. Helaas daarvan nog geen beeldmateriaal.

Hopelijk binnenkort...

(trouwens echt enorme ellende om een bericht te plaatsen met deze site. Duurt uren en t ziet er waarschijnlijk niet uit. Iets waar wij ons na zes keer proberen niet meer druk over gaan maken. Sorry daarvoor...)

Dirty Roads

2007-07-10T03:49:00.000+01:00

Zoals beloofd een actiefoto! Dit was onze eerste watercrossing in Litchfield National Park.
De auto bleef rijden, maar liep volledig onder water! Bij de volgende crossing hebben we alle deuren dicht getaped; de auto liep nog steeds vol...! Dit bleek te wijten aan twee gaten in de bodem van de auto, waar eigenlijkl twee rubber doppen in zouden moeten zitten.

De hele tocht was wel de moeite waard, want toen bleek dat de pool en waterval waar we uitkwamen volledig verlaten waren en we met de billetjes bloot konden zwemmen!

Termietenhopen van 5 / 6 meter hoog...

En toen eindelijk definitief vertrokkken uit Darwin, op weg naar de Kimberley.
Halverwege ligt Katherine - met Gorges waar we kampeerden. Spontaan besloten tot tweedaagse hike. Het pad was vrij saai en het was ook nogal heet, maar de eindbestemming mocht er zijn! Tussen alle rotsformaties een privé zandstrand!!! Waar we natuurlijk weer onze skinnies gingen dippen...

Nightview - onder Ozzy sterren hemel.
De heldere ster blijkt Saturnus te zijn (die doet hier nu een rondje - heeft iemand ons wijs gemaakt). Maar we hebben bedacht dat een boekje over sterren meer zekerheid biedt...

Meisje... >>

Eindelijk dan op de Gibb River Road, van waaraf je naar het schijnt de Kimberley pas echt ervaart (zegt de lonely planet). En 4WD terrein only - en daarvoor hebben we nou eenmaal de Jack!

En inderdaad! Dit was pas een watercrossing!

De foto is misschien te klein maar die rivier achter ons, daar zijn we dus doorheen gekomen!

Chillen in de hangmat!

Halverwege de Gibb River Road richting het noorden afgeslagen naar het Mitchell Plateau. Hier waren een aantal super mooie watervallen en ook allemaal aboriginal rock art van meer dan 20.000 jaar oud!

En daar doe je het dan allemaal voor!

(denk je overigens in de middle of nowhere te zitten: komt er een 4WD tourist bus vol met 'grey nomads' aan. De gepensioneerde oudje bevolken hier alle National Parks - ze lijken wel een soort plaag!)

Goed: en dan eenmaal zover gekomen, dan ook nog even de laatste 50km naar zee, over een weg die op de meeste kaarten niet eens staat aangegeven. Niet voor niets.
We hebben geprobeerd de weg zo dramatisch te fotograferen als hij was, maar op de foto is hij verre van de werkelijkheid...
Over de laatste 10km hebben we 3 uur gedaan!

Maar het strand mocht er wezen. Helaas konden we niet zwemmen ivm salties (crocs).

En toen weer dezelfde f* we weer terug....

Bijna 1000km corrugation dirtroad heeft ongeveer alles wat los kon losgetrild, dus hebben zijn we in Kununurra maar even gestopt om alles weer vast te schroeven en de boel weer op orde te krijgen.
Zometeen vertrekken we richting de oostkust!

Oja en als jullie sms'jes willen sturen dan hebben we een Australisch nummer: +61 (0) 448537188

Tot snel weer liefjes!

Check the Jack!

2007-06-23T01:06:00.000+01:00

Check out onze 4WD Jackaroo!

Gekocht van Lee & Sandy - superrelaxte locals uit de buurt van Darwin. We logeren hier nu al twee dagen! Zij hadden al een en ander aan de Jackaroo verbouwd, en wij hebben de afgelopen tijd hier nog aan doorgeklust. Achterin zit een twee persoons bed op een 75l watertank (met kraan en douche!), twee grote lades aan de achterkant en een klep met daaronder kratten en een safe. Een extra'tje bij de auto is een "bakkie".
We staan op het punt naar Litchfield National Park te gaan, om te kamperen en te 4Wdriven! Binnenkort kunnen jullie dus actiefoto's verwachten!

Off we go!

2007-06-12T12:07:00.000+01:00

Lieve familie, vriendjes, vriendinnetjes, kennissen en overig gepeupel!

Het is zover: straks om 20:00 gaat ons vliegtuig! Na twee keer overstappen en zo'n 20 uur lang gerecyclede airco te hebben ingeademd, arriveren we in Darwin en begint het avontuur waar we zo lang naar hebben uitgekeken .

We zullen proberen deze site zo af en toe bij te houden, zodat jullie ook wat meekrijgen van wat we daar allemaal gaan doen.

Natuurlijk willen we ook nu en dan wat horen uit Nederland, zodat we niet over 11 maanden totaal verwilderd en wereldvreemd terugkomen!

Tot snel en veel liefs van
Yannic & Monique